30-05-05

The show must go on

 

 

 

 

Denk nu niet dat ik zonder verf zit, integendeel, ik blogde niet, maar schilderde evenmin.

Dus dat rad kan ik jullie deze keer niet voor ogen draaien.

De reden van mijn afwezigheid is dat ik een paar dingetjes met zachte hand en een pak eigenliefde aan het rechtzetten ben.

Neen mensen niks gortigs.

Ik ben het naar beneden gedonderde zelfvertrouwen terug aan het opkrikken, door middel van allerlei tierlantijntjes en prulletjes, ondermeer mijn tweewekelijkse date met de tranendokter lucht ontzettend op.

Een nieuw outfitje, misselijk van in de zon te liggen om toch iets meer resultaat dan sproetjes te zien.

En dan nog door een kind dat me tante noemt me experimenteel te laten gebruiken, pijnlijk ,maar effectief en het resultaat mag er zijn.

Op 38 jarige leeftijd voor het eerst mijn wenkbrauwen laten epileren.

Opkikkertjes die naar het schijnt maar 14 dagen standhouden, maar het zijn de kleine dingen die het doen.

En onvermijdelijk als je aan het bouwen bent, moet er hier en daar ook iets gesloopt worden dat niet zo stevig is.

Moet ook gezegd worden ,het is pijnlijk als je iets waar je drie jaar aan sleutelt, vijst en zwoegt om een beetje stabiel te krijgen, toch nog moet bestempelen als niet werkend.

Je geeft bepaalde dingen “waarvan je dacht dat het je levenswerk was” niet graag op, het is een beetje sterven.

Maar de realiteit is soms hard en moeilijk om onder ogen te zien.

Doch ik moest.

Woorden bleken niet langer effect te hebben, maar als een handvol gebroken draden telkens naast ons neergelegd.

Als je niet gelukkig bent heeft het geen zin, helpt het niet te wachten op een ander leven dat spontaan om je heen begint, maar moet je knopen doorhakken en beslissingen nemen.

Ondanks pijn en verdriet, het leven gaat verder, en ik maak er het beste van.

Het leven is te vluchtig, te kort om jaren tevergeefs aan dingetjes te sleutelen.

Zucht is back, zucht had weer een klapje te verwerken.

En ja het kan best zijn dat je er sterker en harder uit komt.

Maar ik had zo graag als een ongeschonden watje naar mijn 80 ste verjaardag gehuppeld.

Jammer laat het circus van het leven dat niet echt toe.

 

 

 


15:24 Gepost door zuchtje | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

spijtig genoeg kan niemand dat :s

Gepost door: Anne | 30-05-05

hey Ben blij dat je terug bent!

Gepost door: suzyQ | 30-05-05

aha het leven zou geen leven zijn mocht het geen sporen op ons nalaten hé :-)

Gepost door: Lord cms | 30-05-05

Raadsels Waarom spreek je toch altijd zo in raadsels? Wat moest je nu afbreken dan? Toch niet je relatie?

Hoe dan ook veel sterkte, een klap verwerken is niet leuk, helemaal niet als er over veertien dagen weer stoppels op je wenkbrauwen staan en de sproeten weer tevoorschijn komen ;-)

Gepost door: Yukiko | 31-05-05

@Yukiko zal ik volgende keer gewoon zeggen dat we elkaar de bons gegeven hebben ? :-(

Gepost door: zuchtje | 31-05-05

! Ben blij dat je terug bent, ik heb je gemist.

Gepost door: kaatje | 31-05-05

I missed you Ik heb begrip om je kranige zelfverwerkingsproces.. Had ik maar geweten dat je het moeilijk had, dat was nu echt het laatste wat in me opkwam.. Ik dacht net dat je een heel drukke goeie tijd had.

Gepost door: Little Witch | 02-06-05

Watjes Ongeschonden watjes van 80 zijn zeer oninteressant.

Gepost door: jonna | 02-06-05

heel fijn dat je terug bent !!
en toch....
keep on smiling
ondanks alles (is gemakkelijk gezegd, i know)
vele groetjes
vhike

Gepost door: vhike | 03-06-05

Het leven maakt ons wie we zijn en zelfs harde klappen zijn te overleven, ook al laten ze littekens na. Veel sterkte en ik ben ook blij dat je terug bent, Zuchtje.

Gepost door: Anneke | 03-06-05

ik begrijp .. en het is niet leuk... Knap dat je dan ook nog zonder sigaretten blijft!

Heerlijk hè gestopt zijn, ben het nu ook al lang, en voelde me al vrij snel energieker, en inderdaad, die geuren!

Gepost door: Yukiko | 05-06-05

De commentaren zijn gesloten.