28-09-05

Met dank aan Truus

 

 

 

Ik wist niet goed wat ik moest verwachten van zuchtje op reis.

De enige herinneringen die ik nog had aan reizen waren jeugdherinneringen, beter jeugdgruwels.

De reizen die ik maakte met mijn ouders gingen als volgt: 7 man in één auto, vader en moeder voorin, de overige 5 op de achterbank.

En een moeder die dacht dat we iets of wat comfortabeler zouden liggen of zitten door nog 5 kussens naast, op of onder ons te steken, simpel gezegd de achterbank was goed gevuld.  

Auto’s waren toen nog niet uitgerust met airco of 5 aparte luxueuze zitjes achterin. Maar mijn vader was wel de trotse eigenaar van een cassettespelertje dat uit zichzelf de cassette omdraaide, met het gevolg dat Julio Iglesias de hele godganse 8 tot 12 uur durende rit, afhankelijk van de bestemming, bleef doorkwelen.

Sorry, voor de fans maar telkens ik die kerel weer hoor breekt het angstzweet me uit.

Regelmatig werd er gestopt om in een Frans besmeurd gat te plassen.

Aan elke peage werd er gevloekt omdat mijn vader zijn klein geld niet vond, aan elke afrit omdat mijn moeder de weg op de kaart niet wist te situeren.

De enkele keren dat we een tussenstop maakten om in een hotel op adem te komen, kreeg ik beslist het bed onder de opgezette everzwijnenkop of het bedje naast het griezelige zolderkamertje toebedeeld.

Het einddoel was in de meeste gevallen een bungalow of chalet, waar we veertien dagen moesten bijkomen om het sardinegevoel van de autorit van ons af te zetten .

Om dan terug huiswaarts te keren onder begeleiding van Julio. Één lichtpuntje was dat na enkele jaren Julio moest plaatsruimen voor Sinatra.

Iets recentere herinneringen aan reizen dateren van ongeveer 20 jaar terug, toen ik met een vriend al liftend naar Spanje trok. Amper geld op zak, maar ter compensatie een rugzak vol macramédraad, de zelfgemaakte armbanden deden het in onze vriendenkring die tijd geweldig, wist ik veel dat ik in Spanje zo goed als geen vriend tegen het lijf zou lopen, dus ook geen inkomsten.

De heimwee die ik toen voelde naar mijn eigenste ijskast, waar ik wist dat nog een vergeten tomaat en wat eieren lagen, is met geen pen te beschrijven.

Het liften was soms angstaanjagend en ik moest meermaals een traan bedwingen, ik had er geld voor gegeven om onder een opgezette paardenkop te kunnen pitten, maar juist dat ontbrak.

Dus reizen en ik, niet de beste maatjes.

 

Tot twee weken geleden.

Waar ik met een bang hartje aan begon, bleek één van de ontspannendste weken van de laatste 20 jaar te zijn.

Een ontzettend grote wagen voor ons tweetjes. Bed hadden we geïnstalleerd achter in de auto, maar overnachten in hotel was financieel gezien mogelijk, ik hoefde niet per se eerst 100 armbanden te knopen en verkopen voor we een broodje konden nuttigen.

We genoten op het strand van de 35 graden die de zon ons toewierp. Ik zag echt heel mooie plekjes.

Kocht een prachtige jas bij Lafayette in Marseille ( sorry moet ik er even bij vermelden, want is eigenlijk een verhaal op zich)

Er is geen vloek gevallen tijdens het reizen, want Truus was op cruciale momenten aanwezig, een meid waar ik 100 % vertrouwen in had.

Toen ze op een rotonde zei’’ deze weg blijven volgen” had ik even mijn bedenkingen, maar godzijdank herpakte ze zich weer na drie rondjes en wees ons vrolijk als altijd de goede richting.

De kinderen die ik toch wel met gemengde gevoelens achterliet, stuurde me berichtjes als :

--we zijn al aan het sparen voor je volgende reis, het is hier nog nooit zo rustig geweest ;-)  

-- sorry mamake ik heb die handtas gekocht die jij zo spuuglelijk vond.

En als ik belde was het steevast, mama we moeten opleggen want we zijn met iets heel leuks bezig…

Dus om hen hoefde ik me ook geen zorgen te maken.

Kortom het was een week rust, ontspanning, genieten en lachen in zalig gezelschap.

 

 





09:12 Gepost door zuchtje | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

:-) leuk te horen dat je zo genoeten hebt en idd als de mama van huis is, moet ze ook van huis blijven en niet de hel tijd bellen of het thuis goed gaat, want natuurlijk gaat het goed zonder demama!!! :p

Gepost door: lord cms | 28-09-05

Mooi zo En nu geen 20 jaar meer wachten om nog eens een paar ontspannende weken in te lassen.

Gepost door: jonna | 29-09-05

leuk! Maar ik heb blijkbaar wat gemist...je ging met je vriend, ja?? Wie is dan Truus???

Gepost door: chinezeke | 29-09-05

Truus/ @chinezeke :we noemden de vrouwenstem van onze GPS Truus :p

Gepost door: zuchtje | 29-09-05

heel fijn dat je terug bent !
vele groetjes
vhike

Gepost door: vhike | 30-09-05

Het land van de glimlach Dat lees ik nu eens ontzettend graag, hoe je ervan genoten hebt.God weet hoe erg je het nodig had en verdiende. Fantastich dat je je angsten overwon en dan nog eens genoot met volle teugen. Zo moet het! Ik glimlach je toe.. van harte!

Gepost door: Little Witch | 30-09-05

De commentaren zijn gesloten.