24-01-06

Fallen Angel

 
Wees braaf, wees beleeft, niet frank zijn, knik maar ja, zwijg er maar over, laat het maar zo, denk er niet meer aan, wrijf het niet in hun gezicht,ach vergeef het hen, spons erover, negeer ze, wees slimmer,ze kunnen er niet aan doen dat ze je kwetsen,ach al doen ze niets voor jou; doe het toch maar even voor hen, dat is het leven en moet je erbij nemen....
dat is dus mijn engeltje dat me toefluisterd, die zich genesteld heeft op mijn rechterschouder.
Maar er is een mate van verdraagzaamheid die aan belediging grenst. 
En juist daarom dat ik al weken,wat zeg ik maanden met pijn aan mijn rechterschouder door het leven huppel.
Heel verkrampte schouder, stramme en stroeve spieren, kortom stress, maar ik ben een engel.
En toch verdomme zou ik bij tijd en wijlen graag dat gevleugeld ding willen plukken.
Even alles op mijn andere schouder willen werpen alles aan mijn duiveltje overlaten, even frank zijn, NEE roepen!, zeggen dat ik het niet goed vind, als ze hier weer aan de deur staan om iets te vragen, terwijl ze nooit iets terug doen voor mij.
Oh wat zou ik graag hun fouten eens in hun gezicht smijten, nadat ze de mijne onder mijn neus zijn komen wrijven ( en soms terecht, ook ik ben niet perfect) maar waarom blijf ik alles op die schouder stapelen.
ik word er niet beter door, en door al die woorden te verbijten en in te slikken krijg ik toch maar lichamelijke kwalen.
Nu even duidelijk, ik ben geen doetje en kan best mijn mannetje staan (denk ik).
En vandaar mijn besluit om af en toe eens terug te roepen om af en toe eens nee te zeggen.
Kortom niet alles meer te slikken en altijd maar te zwijgen.
Er aan denken dat er zonder wrijving nooit glans zal zijn.
Af en toe naar mijn duiveltje luisteren en mijn engeltje plukken.
Want uiteindelijk maakt het mij niet uit waar ik terecht kom, in de hemel of in de hel, ik heb vrienden in beide.
Ik zal moeten leren ze beiden afwisselend de overhand te laten hebben.
En toch mij kennende, knutsel ik van de uitgetrokken veertjes toch weer een extra engeltje hoor.
 
 
 

 

16:33 Gepost door zuchtje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ik herken mezelf ... ik probeer nu ook steeds vaker "nee" te zeggen, maar het ligt nu éénmaal in de aard van de Weegschaal om het net andersom te doen. Weegschalen willen héél erg graag dat iedereen hen graag ziet, en daarom zeggen ze liever ja dan nee ...

Gepost door: C-line | 24-01-06

Slik Hoop toch dat je naar dat engeltje luistert als het over mij gaat °bloos° (heel hard)

JEV.

Gepost door: °-°-°-° | 24-01-06

De commentaren zijn gesloten.