27-03-06

De andere Zucht

 

 

 

Even een postje om toekomstige postjes duidelijk te maken.

 

Ik ben al enkele jaren zwijgzaam lid van één of ander msn groep die handelt over angst en fobieën.

Al die tijd lees ik al mee zonder mijn mond te roeren, maar ik werd het zo beu om al die verhalen te lezen. De meeste mensen zitten daar te dabben in hun verleden (deed ik ook vele jaren ) maar waarom een speld in een hooiberg zoeken als de toekomst je kan toelachen.

Het verleden is gepasseerd, niet dat je er eens niet om mag rouwen, maar “had ik maar dit “of “had ik maar dat” gedachte, lost in het heden echt niet veel op is het niet?

Over fobieën is er nog niet zo heel veel geweten, de mensen in die groep zitten zich hele dagen af te vragen wat de oorzaak van hun kwaal is.

Ze zoeken naar antwoorden die ze waarschijnlijk nooit zullen krijgen en ondertussen vergeten ze te leven.

Ze hebben de grootste hekel aan pillen slikken ( ik ook ) maar als één pilletje je kwaliteit van leven kan schenken; waarom dan niet slikken?

Hele dagen zeuren ze over bepaalde kwabben in hun hersenen en wat de oude Grieken ontdekt hebben, ondertussen geen stap verder komend.

 

Ik schreef dit:

 

Ik denk dat ik al twee jaar lid ben van deze groep.
Maar heb nog nooit de behoefte gehad en gevoeld om hier iets neer te kladden.
Nu wil ‘leek’ Zuchtje hier toch wat kwijt tussen al de reacties en medische termen.
Zowat 22 jaar geleden beleefde in mijn eerste spannende paniekaanvalletje.
Op 17 jarige leeftijd kreeg ik mijn eerste paniekaanval in de bus, ik voelde me behoorlijk misselijk en dacht dat ik ter plekke iedereen ging onderspuwen (wat niet gebeurde) .
Mijn conditionering werkte op dat ogenblik voortreffelijk, op een bepaald moment durfde ik ook het huis niet meer te verlaten een cirkeltje zonder eind dus.
Nu 22 jaar later kan ik zeggen dat ik nog steeds met dezelfde angsten zit, maar ik heb ermee leren omgaan, mee leren leven .
Vele jaren psychotherapie, ademhalingstrainingen, ontiegelijk veel bezoekjes bij tranendokters ( zo noem ik psychiaters en psychologen), driedaagse angsttherapie in Lanaken ( laat me nu even die man zijn naam kwijt zijn) en allerlei andere behandelingentjes o.a. CGT heb ik mogen proeven.
Of mijn limbisch systeem nu 200 jaar of 300 jaar oud is zal me worst wezen, idem dito voor de Grieken, maakt mij persoonlijk als leek niet veel uit welke kwab ze al dan niet ontdekt hebben of waar ze die ontdekt hebben.
De personen die daar wel interesse in hebben mogen zich er naar mijn gevoel helemaal in verdiepen. ( en godzijdank zijn er dergelijke personen, we kunnen er alleen maar op vooruit gaan)
Het enige wat mij nu interesseert is mijn leven, en de eventuele kwaliteit van mijn leven.
Voor mezelf heb ik gesteld dat ik altijd een angstpatiënt zal blijven.

Wat een rust dat die gedachte me al geeft!

“Het zij zo en we maken er het beste van gedachte” loste al een deel van mijn problemen op, het niet meer constante zoeken naar de diepere, onderliggende oorzaken, geeft je echt rust, een beetje het aanvaarden van de fobie, daarmee bedoel ik niet slaafs ondergaan.
Mijn fobie bevind zich in het hokje sociale fobie en emetofobie ( verklaringen te vinden op het net ;-)
Ik neem al 8 jaar medicijnen, eerste jaren Serlain en nu al enkele jaren Efexor later Efexor- Exel en op heeeeeeeeel moeilijke momenten weet ik dat er altijd een xanax in mijn handtas zit.
Oke medicijnen zijn ongezond, en ik zou liever zonder medicijnen door het leven gaan = is inderdaad de beste optie.
Maar weet je wat zo verdomd fijn aan die medicijnen is, dat ik er een beetje kwaliteit van leven mee terugkrijg.

Daar ik vroeger (zonder medicijnen ) soms hele dagen, depressief en angstig thuis zat ga ik nu gezellig (soms al met iets minder zin of angstig) met de dochters winkelen.
Medicijnen zijn chemisch en vies, maar door dat dagelijkse pilletje, heb ik veel minder last van maagontstekingen en allerlei andere angstgerelateerde kwalen.
En ja als ze morgen iets uitvinden dat de angst helemaal weg neemt zonder medicijnen ben ik de eerste om in de rij te gaan staan ( ik kan daar dan als eerste zijn dankzij mijn medicatie ;-)
Maar komt dat er niet, zit ik er niet mee in om te weten dat ik misschien gans mijn leven dat éne pilletje zal blijven slikken, al kort ik het daarmee in .

Voor mij ( ik spreek alleen in mijn naam) liever 5 jaar een redelijk goed leven dan 10 jaar in angst te leven.
Waar het op neerkomt, is dat ik mijn fobie, is het nu door ouder worden door de pillen of therapieën, meer ben gaan relativeren.

Waar ik vroeger schrik had om mezelf te laten kennen, op mijn tanden moest bijten en ontzettend sterk moest zijn , heb ik nu zo meer iets als de angst de kop opsteekt van “ al braak ik heel de winkel onder” ik ben wie ik ben en ik ga er niet van dood (alhoewel het gevoel soms wel zo lijkt) .
Even bij vermelden dat mijn fobie zo stom is als ze groot is (zoals de meeste) want ik heb nog nooit in het openbaar moeten braken. (maar je kan maar fout geconditioneerd zijn he ;-)

Voor alle fobielijders, wil ik eigenlijk vooral zeggen, dat het niet zo nadrukkelijk streven naar een angstvrij leven al heel veel van de angsten en mislukkingen (het falen) weg neemt.

En voel je je het best bij een therapietje of beter bij medicijnen, moet je als individu zelf uitmaken.
Nu voel ik me goed, misschien donder ik morgen weer in mijn gat van angsten, maar één ding weet ik en dat is dat ik de dagen erna mits wat klimwerk terug op de vaste grond sta.
Voor de rest wens ik ook alle fobielijders veel strekte, want met angsten leven is soms uitputtend en vreselijk en kan behoorlijk aan je eigenwaarde vreten.
Wat Pavlof , de oude Grieken of wetenschappers ooit ontdekt ,uitgevonden of geschreven hebben, ….. na regen komt zonneschijn, al leef ik in verdomd wisselende seizoenen. Sommige seizoenen zijn toch nog de moeite waard.

Positief ingesteld zijn en optimisme scheelt al de helft van de kwaal!

 

 

Dit postje is niet om medelijden te wekken of wat dan ook, op veel momenten ben ik vinniger en socialer dan een doorsnee Belg.

Moest dit gewoon even kwijt om het postje dat gaat komen te verduidelijken.

 

09:12 Gepost door zuchtje | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

Commentaren

.. ja, het overlapt, een beetje.
Gelukkig bleven tranendokters me bespaard.

'had ik maar...' bestaat écht niet. Zo veel is wel zeker.
Veel moed!

Gepost door: evy | 27-03-06

*** Paniekaanvallen, angsten, het proberen te controleren of overwinnen ervan, god, wat is dit herkenbaar zeg. Maar inderdaad , in het verleden blijven rondwroeten , daar kan je nog niet verder mee in de dag na dag situatie. Ik ga het nog eens lezen sé.

Gepost door: Crisje | 27-03-06

Goed gezegd! En de goeie houding! Idd beter 5 goeie jaren dan 10 slechte (en zo slecht kunnen die medicijnen niet zijn volgens mij, want er zijn zoveel mensen die ze nemen, dat kunnen ze toch niet maken dat je er minder lang van gaat leven...). En vooral: het zij zo, en we maken er het beste van. Dat moet iedereen doen, met z'n talenten en z'n beperkingen. Nobody's perfect! ;-)

Gepost door: liza | 27-03-06

Medelijden ? Dat heb ik na dat postje zeker niet. Eerder bewondering voor iemand die er tegen in gaat in plaats van bij de pakken te gaan zitten.

En nu ... op naar het volgende postje.

Gepost door: ms | 27-03-06

Gewoon leven Goed gezegd, Zuchtje. Na jaren van depressieve periodes, vele bezoeken aan tranendokters en andere probeerselen, neem ik nu ook al een tijdje Efexor Exel. Alhoewel ik er mij in het begin met hand en tand tegen verzette, heb ik mij daar nu mee verzoend. Als dat ene "happy-pilletje" mij gelukkig maakt, waarom niet? Een goede vriendin van me zei dat ik het moest beschouwen als een ziekte. Voor elke andere ziekte zou je toch ook zonder probleem levenslang pilletjes slikken? Niks geen zwakte, het is gewoon weten dat het leven de moeite waard is en dat je er alles aan doet om ervan te kunnen genieten.
Dikke kus,
Anneke

Gepost door: Anneke | 27-03-06

En gelijk heb je. Je hebt er dan misschien 2 jaar over gedaan om iets te zeggen maar dan is het ook wel raak.

Gepost door: jonna | 27-03-06

Leve het internet Wie loopt er nu niet met angsten rond ...
Alle ik vind u alvast een denderend toffe madam met of zonder angsten, met negatieve en positieve aspecten.
Laat dat nu het mooiste aan de mens zijn, zijn verschillendheid.
Knap geschreven trouwens , en groot gelijk ;-)

Gepost door: Lain | 27-03-06

angst to have no fear zuchtje... ik denk dat je dan onmenselijk bent...
Gelukkig zijn we mens, ongelukkiglijk heeft dat soms nare bijwerkingen...
Ik heb die angsten van iemand van dichtbij "mogen" meemaken... Het zijn zielekwaaltjes... (en dan bedoel ik dat niet minachtend...) Maar op zich vind ik dat een mooi woord... voor de angsten vinden ze altijd van die vreselijke woorden uit... Ze zijn al erg genoeg om ze dan ook nog vreselijk te gaan stigmatiseren door de lelijkheid van hun benaming denk ik zo...
Zuchtjes, dat is misschien de oplossing, lucht loslaten, heel af en toe, net voor je een pilleke neemt...
Petje af dus voor al dat tandenbijten... Dankzij dat kan je glimlachen en daar hou ik van: mensen met de glimlach!
x

Gepost door: abnormalia | 27-03-06

tja.. Iedereen maakt in zijn leven zoiets als "angst" mee..de één wat meer uitgesproken dan de ander! Het komt er enkel op aan zich erboven te stellen! "Dood" ga je er inderdaad niet van, dus..wat belet je?? En ging je ervan dood..wat dan nog?? Dood moeten we sowiezo...
Geniet van elk moment, zonder te diep na te denken."nadenken", dat is pas gevaarlijk! Domweg, zuchtje, kijk naar Pietertje en geniet van dat kleine ding..je zult je fobies vlug vergeten! ;o)

Gepost door: chinezeke | 28-03-06

johhh Heel erg mooi om je verhaal te lezen,een ding moet gezegd,
de angst heeft je denken NIET gestopt,
ga zo voort......

Gepost door: liesbeth lis... | 30-03-06

De commentaren zijn gesloten.