09-05-06

Knutseluurtje

Vandaag gaan we zagen.

Het is niet moeilijk, maar het laat soms van onverwachte hoek stof opwaaien, zeker als er geen reden is om te zagen, kan het bij sommige mensen wel irritant overkomen.
Maar toch laat me nu begaan, dan ben ik straks mijn ei kwijt.
Deze week, een week waar ik al enkele maandjes naar uitkijk, begint zowat in mineur.
Gisteren ben ik de kinderen voor een weekje sportklasse 30 km verderop gaan droppen.
Wat ik dacht dat een weekje, hard werken (maar niet teveel), zalig uitrusten (maar niet teveel) terrasjes doen (heel veel) en rust vinden ging zijn, is zoals ik al gevreesd had met veel hoofdpijn, uitgeput en totaal op begonnen.
Na 2 dagen en een nachtje vrij, snap ik al in wat een hectisch ritme ( al werk ik niet fulltime) ik de voorbije jaren heb doorgebracht.
Zelfs al rust je even als de kinderen thuis zijn, nooit heb je een momentje voor jezelf.
En ja nu ga ik het eens één keer neerpennen se….hoewel ik het altijd heb ontkent.
“ Kinderen alleen opvoeden is verdomme hard werken, zwaar en een grote verantwoordelijkheid", zelfs al zijn het dotjes van protjes ( wat de mijne in het geheel niet zijn)
Ze vreten al je energie op!
En dus sinds gisteren ben ik een schotelvod.
Ik heb de verantwoordelijkheid even doorgegeven aan meester Didier en juf. Wendy en ik zak als een pudding in elkaar.
Ik hoef niet te koken, ik moet niemand helpen bij zijn huiswerk, ik moet niemand helpen bij zijn bad, ik hoef geen drie keer te roepen dat het licht uit moet op hun kamer.
Heel het weekend heb ik staan wassen strijken en plassen ,dus ik kan momenteel zelfs geen machientje laten draaien.
Slipje en handdoek liggen moederziel alleen op de bodem van de wasmand, er zijn geen vuile sokken om op te rapen, geen jassen om achter hun gat op te ruimen.
Een aanrecht waar geen cornflakes op ligt, een pc tafeltje zonder kringen van ice tea, een kruimelloos klavier, doorgespoelde toiletten en geen tandpasta in de lavabo.
Vooral de rust, geen gekibbel een zaligheid om te horen.
En shit het overdondert mij als een lawine, het komt zo hevig op me af dat het me plat slaat.
Waarschijnlijk begin ik tegen donderdag een beetje te wennen aan de situatie, krijg ik echt leut in de tijd voor mezelf en vind ik vrijdag dat dit schone liedje te kort heeft geduurd .
Maar nu is er even zo’n brok van mijn schouders gedonderd, dat het allemaal wat onwezenlijk lijkt en het niet echt het gedroomde feest is waar ik op had gehoopt.
Het begrip “ lege nest syndroom” viert hier hoogtij.
Maar ik laat me niet kisten ik dokte niet voor niets 250 euro.
Vanaf morgen ga ik elk uurtje vullen, ik ga genieten van elke minuut dat ik hun bebbeltjes niet hoor, om vrijdag rond de vijven, uitgerust en ontspannen, weer de taak van moeder op mij te nemen.
En btw zon kom gauw, want de terrasjes zijn hier heerlijk!

 

22:48 Gepost door zuchtje | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

jaaaaaaaaa Ik ken dat gevoel! Doch, leer effe genieten van de rust! Ik duim op een stralende zon en ga gezellig terassen! Btw...schol!!

Gepost door: chinezeke | 10-05-06

Aclimatiseren noemen ze dat.. Net als na een heel jaar werken als een beest, 2 weekjes verlof. De eerste paar dagen lijk je altijd nog minder energie dan tevoren te hebben en lijk je wel een bloemzak (als je echt pech hebt is dat zelfs het moment om eens goed ziek te worden).
Geef je zelf die tijd om op je plooien te komen en nadien zal je zien dat het echt GENIETEN is.
Het kan niet anders dat het enorm uitputtend moet zijn met kindjes, nog meer als je er alleen voor staat.

Ik duim mee voor dat zonnetje. CARPE DIEM, Zuchtje!

PS: Foto's van Jolientje staan op mijn blog!

Gepost door: Little Witch | 10-05-06

Ja ! Genieten is het mooiste woord. En NU ook! Terrasje doen. Fietsen. Wandelen. DO IT ! NOW (of ik kom je een schop onder je .... geven)
;-)
Groetjes,
Anneke

Gepost door: Anneke | 10-05-06

~~ O, o, wat zijn we toch gewoontedieren hé. Toen mijn twee terroristen ( zelfde scenario's spelen zich af bij ons thuis...bizar!) op voetbalkamp gingen voor 2 weken, liep ik totaal verloren. Die stilte, die rust, dat opgeruimde huis, dat gebrek om tegen iemand te kunnen brullen, het niet zo verantwoordelijk moeten zijn...tja ge moet daar van afkicken hé, en tegen dat ge afgekickt bent, zijn ze er weer en begint het terug ( neem van mij aan dat dat geen 2 minuten duurt. Dus ervan genieten is de enige boodschap die ik je kan meegeven, alhoewel het niet zo vanzelfsprekend is, als het klinkt.

Gepost door: Crisje | 10-05-06

hoi kinderen is iets waar ik niet kan over meepraten, maar vandaag schijnt hier buiten de zon, aangezien ik toch niet buiten kan en al onze buren op hun werk zitten, kan ik ze momenteel wel missen dus mocht het bij jullie nog niet zonnig zijn, mag je de zon hier komen halen! ok? ;-) groetjes,

Gepost door: an | 11-05-06

De commentaren zijn gesloten.