30-10-06

Curiosity killed the cat

cat

 

Het was hier niet mijn bedoeling om Zuchtjes soap te creëren. Want ik weet als geen ander dat je zelfs de grootste cutsoap verder wil zien, als het laatste beeld veel aan de verbeelding overlaat. En dat beeld heb ik buiten mijn wil om natuurlijk wel voorgeschoteld.Nu om even wat duidelijker te worden , de locatie om de soap verder te zetten daar heb ik al een optie op ( vreselijke ruimte nog lelijkere etalage, maar mits veel fantasie valt het te herschapen in iets acceptabel…pluspunt de locatie ligt pal in de stadskern) , het kapitaal dat ik persoonlijk moest ophoesten om het decor te ontwerpen, verzekeringen en dergelijke voor te schieten is al bijeengetroggeld.De naam is ook al een feit…dankzij De Zwijger. Het wordt een one man show, dus audities hoeven niet, hoofdpersonage ben ik. De verdelers van de attributen zijn al aangesproken en zijn gewillig op een mooie basis.Unizo werkt ook tot op een bepaalde hoogte vlot mee.Nog één puntje de lening moet nog goedgekeurd…en daar blijken ze heel veel tijd voor nodig te hebben, wat ik dacht dat in een week geflikt zou zijn, hebben ze minstens 6 weken voor nodig…waardoor de optie misschien vervalt enz enz….Het enige dat ik nu nog kan doen is wachten, zenuwachtig zijn en wachten….Dus binnen dit en een 6 tal weken zal ik kunnen melden of ik al dan niet een eigen zaakje zal opstarten. Ondertussen huppel ik gezwind verder, want als het niet lukt ben ik niet van plan om te gaan kniezen…beloofd dat ik dan een ander extra spannend eind brei aan de aflevering…maar dat zijn zorgen voor later.

 

 

09:48 Gepost door zuchtje in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

25-10-06

Nog even...

gofor

 

 

Feestje was fijn, broers en zussen nog eens samen, met al het kleine grut, waarvan kleinste 3 maanden en grootste klein grut 24 jaar, het is gek om die neefjes te zien, je hebt hun luier nog ververst en nu moet je 190 cm hoog kijken wil je even normaal kunnen converseren.

Allen licht tipsy toen ze de deur achter hun kont toesmeten, dus feestje geslaagd.

Uiteindelijk was het niet een onmogelijke opdracht, alles loopt zo vlot momenteel dat het zelfs een beetje angstaanjagend is.

Morgen nog enkele stapjes zetten en kriebels en dan hoop ik volgende week met het goede nieuws te komen.

De meeste hier weten wel over wat het gaat, in ieder geval de mailbus stond niet stil… vrouwen laat je niks wijsmaken, mannen zijn de nieuwsgierigste wezens die er rondlopen, of is dat eigen aan de nieuwe man.

Het zijn al spannende weken geweest, en volgens de familie die nu toch ook wel het snot uit mijn neus peuterden zondag, blijk ik het koelbloedigste, meest stressbestendige wezen te zijn dat er rondholde…maar het moet gezegd, niet één raadde het me af.

Het enige probleem, het is en blijft een risico, en dat moet echt wel grondig onderzocht, ik wil niet aan het einde van deze rit de broek van mijn lijf moet geven om schulden af te lossen, hoewel broekloos is dan misschien de enige manier om er terug bovenop te geraken, en echt daar zit ik niet meteen op te wachten.

Ondertussen droom ik nog wat nagelbijtend verder…..

 

16:56 Gepost door zuchtje in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

17-10-06

Feestje

feestmenukl

 

Niets zo fijn als naar feestjes gaan als je er zin in hebt.

Zo ben ik meestal als eerste op familiefeestjes aanwezig en vertrek over het algemeen als laatste, nadat ik als enige nuchtere persoon nog met een natte vod door de balzaal ben geweest.

Ik zit er niet mee om een handje in de keuken te helpen bij de garnering van al bereide schotels, nog minder stoort het mij om even een handdoek vast te nemen.

But ohhh my god ik krijg zelf zoiets nooit, jamais, never georganiseerd in mijn eigen burcht.

Nu bezit ik toch een schat van een moeder, die er niets beter op vond dan heel de familie uit te nodigen, gewoon om nog eens bij te kletsen, was dat kippetje zonder kop toch even vergeten dat ze maar 4 stoelen bezit nu ze niet meer in haar riante stulp woont.

Daarnet kreeg ik dus een telefoontje met één duidelijke opdracht: voor 24 personen eten… 12 volwassenen, 12 kinderen, zorg dat er genoeg drank is, zeker de wijn niet vergeten, een taart of vier en voldoende eclairs, zondag rond 1 uur zijn we bij jou, kunnen we in één klap de verjaardag van H.(mijn oudste ) vieren, waarna ze haar klappertje toesmeet.

Oké, de duts weet niet dat ik buiten de schooluren, van hut naar her rots om formulieren te halen, aanvragen in te dienen, inlichtingen in te winnen en zoveel meer om mijn snode plannen uit te voeren, die ik niet verklap voor ik deuren kan openen.

Want ik weet dat ze dat niet meer overleefd, ze is net van mijn vorige uitspattingen hersteld.

Het in orde brengen van al de nodige paperassen is eigenlijk een fluitje van een cent, het gaat me te vlotjes vandaar dat ik me nu op het uitpluizen van de achterliggende valkuilen heb gestort, en dat lieve lezers zijn er heel wat…hoe kon het ook anders, als de papierwinkel zo gladjes verloopt en de deals zo vlot gesloten, aan iets waar je uiteindelijk je broek kan scheuren voor de rest van je leven, zitten er adders.

Zucht leeft dus op de toppen van haar tenen…..ik bezit alleen een caddie om al dat spul naar binnen te zeulen ( de wijn is de zwaarste tors, als je mijn familie kent) ik heb naar mijn gevoel vreselijk veel zitplaatsen rond de tafel, maar 8 dekt geen 24, ik ben een kluns in de keuken….en uit de test die ik vandaag afleverde scoorde ik ver ondermaats op sociabiliteit, hartelijkheid, doelmatigheid en ordelijkheid.

God bless neemt mijn fantasie buitenaardse proporties aan volgens diezelfde test, ik ga me helemaal geven in de keuken…..en ik volg voor één keer mijn familie kwestie drankgebruik aan de feestdis.

Het zal hen heugen!

 

 

22:33 Gepost door zuchtje in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

14-10-06

Doorgroeien II....

CALIMEROkleintje

Mijn oudste dochter is gisteren voor de eerste keer naar een fuif geweest.

Toen ik haar en haar vriendinnetje daarnet vroeg of er veel mooie jongens waren, antwoordde ze …..”dat weten we niet, we konden dat niet zien,we waren te klein”

En de ander maar giechelen...

11:51 Gepost door zuchtje in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Doorgroeien....

y8118_4500

De eerste week zit erop.

Vermoeiend geestelijk.

Langs de andere zijde ook heel ontspannend, een ervaring en hoognodig om bij te benen.

Zo stond ik deze week op het perron naast een groepje jonge mannetjes opscheppend over hun studies, ze bleken allemaal voor een bachelor diploma te gaan… ben ik blij dat ik toen mijn smoeltje gehouden heb.

Als je al 15 jaar niet meer in het onderwijs gezeten hebt, laat staan in de bedrijfswereld, kan het al eens geen kwaad zo blijkt om nog eens even aan de schoolbanken te gaan zitten.

Terwijl die kereltjes onderling bezig waren had ik iets van, ten eerste een diploma als bachelor…geven ze dat nu ook al…en ten tweede als die daar op 18 jarige leeftijd al voor kunnen gaan welke bachelorgraad moet ik dan wel bezitten?

Ja, ik weet Zucht is naïef, ik kwam er heus in de loop van de week ook achter dat ik meer bezit dan een bachelor diploma…kan niet anders na zo goed als 13 jaar vrijgezel te zijn hé;-)

En toch mits zuchtje al 15 jaar niet meer geëvolueerd is qua opleiding, ook niet echt veel van de wereld gezien heeft door reisjes, cinefiele films en andere hoogstaande wereldse ervaringen, vraag me soms af waar mijn klasgenoten variërend van 24 tot 45 jaar zijn blijven steken of hoever ze willen gaan…

De leeftijdsklasse van 24 kan ik nog volgen, net van school, de hele wereld ligt nog voor hen open…ze kunnen alle kanten uit, hebben nog een boel te ontdekken.

Ik die altijd complexen had, gefrustreerd was en me minderwaardig voelde door mijn angsten en daaruit voortvloeiende beperkingen, blijk verdorie als ik de verhalen zo hoor het boeiendste leven achter de rug te hebben, enkele uitzonderingen nagelaten, hoewel.

Doorgroeien…sta ik ook achter, is uiteindelijk meer centen…kan iedereen gebruiken, maar ten koste van wat?

Wat me daar opviel zijn de frustraties die al de mensen met zich meedragen…en meestal opgelegd door de maatschappij waarin we leven.

De vrouwen willen niet gaan werken onder hun masterdiploma, maar hebben wel de neiging om ’s middags hun short aan te trekken om de petatten te schillen voor ’s avonds en bij de mannen borrelen de frustraties op dat ze die cursus moeten volgen om een andere richting in te slaan, of nog een graad hoger te kunnen presteren op de maatschappelijke ladder… En ok misschien heeft Zucht niet zoveel ambities om carrière te maken, om de maatschappelijke normen achterna te hollen.

Maar toch er spookte meermaals het liedje “half zo echt”  van Veldhuis en Kemper  door mijn hoofd deze week :  

 

Zij is niet echt genuanceerd.
Zij heeft niet gestudeerd.
Ze is niet links of rechts georiënteerd,
niet breed geïnteresseerd, zegt woorden verkeerd.

Belezen is ze nou niet echt.
Denkt niet na bij wat ze zegt.
Ze is niet iemand die d’r grens verlegd,
aan veel principes hecht en ze spelt ook ronduit slecht.

Maar zij heeft het talent, om te lachen,
om dingen die een ander niet eens ziet.
Zij heeft het talent zich te verbazen,
om dingen die gewoon zijn en toch niet
Zij heeft het talent om zich te laten gaan
zonder daar ooit, zelden of nooit, bij stil te staan.

Zij kleedt zich zelden naar de trend.
Zij heeft nooit een leuke vent,
met haar postuur niet erg verwend.
Zij krijgt nooit een compliment,
maar als je haar goed kent, ontdek je haar talent.



Zij heeft het talent, om te huilen,
om dingen die te klein zijn voor verdriet
Zij heeft het talent om te beschermen,
waar niemand iets van waarde nog in ziet

En zij is zo’n vrouw, waar een man van zegt
Was mijn vriendin, mijn lieveling … maar half zo echt.
Maar half zo echt.

 

 

Ik vroeg me een paar keer af…..”wordt er nog geleefd”

 

11:20 Gepost door zuchtje in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

09-10-06

Ik ga ervoor...

heights

De eerste dag school gepasseerd…..

En zucht zit al onmiddellijk 4 cursussen (syllabus: is tegenwoordig het hippe woord, allé voor mij toch want had er nog nooit van gehoord ) verder…het kan weer niet snel genoeg, en niet spannend genoeg…ik wil telkens roepen doe nou maar effe verder, we krijgen het wel onder de knie.

Ik weet nog dat ik in mijn eerste jaar economische (zal men nu ook al wel een ander woord voor hebben) me blind zat te staren op een overschrijving, ik kreeg er haar nog pluim van in mijn maffe kop gestopt…waar vulde je in godsnaam wat in?

Maar wat ik leerde is dat je na een tijdje in alles inzicht krijgt…ondertussen zie ik al aan de postbode zijn smoel of hij er eentje in mijn bus gaat droppen of niet.

Maar soit waar het eigenlijk over gaat is dat ik niet kan wachten…ik ben eentje die roept dat geduld een mooie gave is terwijl ik doorhol.

Kindjes mocht je pas krijgen als je relatie goed zat….hoe dikwijls ze in de omgeving ook zeiden …begin er niet aan lukt je nooit…hoe meer ik er voor ging…het tweede spruitje zou ik op mijn eentje nooit aankunnen zo werd er me gezegd, zonder werk, zonder man, met een pak fobies, folies en gezellige psychische kwalen.

Hoe ging ik ooit melk halen voor de kinderen als ik sommige dagen amper de deur uitkwam…wel ik kan één ding zeggen, toen de dutsen amper drie maanden oud waren, wezen ze bij kind en gezin op beginnende obesitas van het kleine grut.

En nu zijn het best al flinke meiden, frank maar dapper.

Het moment dat ik het in mijn hoofd haalde om een huis te kopen zonder een rotte duit en de hele familie inlichtte, wil ik er voor wedden dat ze de collocatiepapieren al ondertekend hadden.

Toen ik ze heel fier in mijn pasaangekochte stulp rondleidde, kregen ze allen acute diaree, godzijdank was er geen toilet in de buurt of ik had al met poetswerk gezeten, wat niet te doen was omdat er geen stromend water, stroom, badkamer of keuken aanwezig was.

Maar nu zit ik hier toch maar in mijn huisje, de afbetaling is amper het vermelden waard omdat ik zo goed als alles zelf ineentimmerde, installeerde, op de container smeet, rioleringen groef, elektriciteitsgleuven kapte en plankenvloer legde.

En ach laten we over de binnendeuren zwijgen…het loftgevoel is toch een hot item niet?

Nu met één dagje school achter de rug, verbeeld ik me weer dat ik een ander huzarenstukje kan opvoeren…en verdorie met elke minuut krijgt het meer vorm.

Ik geef toe, fobische mensen kunnen vaak hun droomwereld, inbeeldingwereld niet van de realiteit scheiden.

Zo geschied nu ook weer, ik stop niet voor ik mijn volgende project uit de grond heb gestampt…..ik ga nog niet zeggen welke waanbeelden mijn manische geest nu weer teisteren.

Want als jullie zeggen dat het gaat lukken, is de helft van de fun er voor mij al af….dus gewoon met een ‘’ ik ga ervoor ‘’ houd ik jullie verder op de hoogte.

B.t.w. ik vrees wel dat ik een geldschieter goed kan gebruiken.

Als het me niet lukt.... laat ik het ook weten maar iets minder enthousiast.

 

y8010_450

21:04 Gepost door zuchtje in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

04-10-06

Voorwaarts....

whatever

 

Gisteren even bij mijn arts langs geweest, niets erg hoor, even wat voorschriften sprokkelen voor de dagelijkse strijd.

Mits ik bij de huisarts maar één keer om het halve jaar op bezoek ga en ik toch elke maand mijn voorschriftje vraag, kwam ik er niet vanaf met een telefoontje en wou hij even tetteren…

Nu vind ik persoonlijk dat ik een pracht van een huisarts heb…regelmatig kom ik hem tegen in de kroeg…op festivals, concerten en dergelijke, waar er uiteraard niet gesproken word over kwaaltjes of dies meer.

We hebben dezelfde humor, dus telkens ik met en dipje zijn kabinet binnenschrijd, hebben we er meestal enorm veel lol, zo ook gisteren.

Het ‘vallen van de bladeren’ is algemeen geweten een moeilijke periode voor geesteszieken, zwaar woord, maar hoe je het ook draait of keert een fobielijder is een geesteszieke, psychisch zieke persoon.

Mijn huisarts blijkt me te kennen als geen ander, dat babbeltje zou plaats hebben….want de bladeren vallen.

En eens we aan de praat zijn, wil ik toch weer van alles weten over mijn gezellige afwijking….

Waar het op neerkwam in een paar spreuken gezegd is :dat meermaals  de reparatie meer kost dan het voorwerp waard is ( bedoelde hij echt wel de angst mee hoor niet de persoon Zucht)

En over reparatie gesproken….moest hij mij kunnen genezen dat hij dan wereldberoemd zou worden…..angst is gewoon een dweepzucht van je geest met het ergste en je moet er zelf tegen vechten.

Waarom hij zo gezellig met me kan zitten keuvelen zo zei hij nog…..is omdat hij weet dat ik het geloof in een kracht bezit die sterker is dan de angst, ik me niet gewonnen geef en als ik toch eens val telkens wel iets opraap dat ik kan gebruiken.

Toen ik hem vroeg wat ik schuldig was…kreeg ik een big smile, met de mededeling …er ontbrak nog juist een drankje, het was voor mij ook een gezellig, aangenaam gesprek.

Achteraf bekeken vraag ik me af of ik hem geen consultatie moest aanrekenen :p

Zucht gaat forwards(met vallen en opstaan) …btw wisten jullie dat een zucht een gestileerde vloek is.

 

 

14:32 Gepost door zuchtje in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

03-10-06

Rewind...

PG_ELF68gggg

Mag ik effe terugspoelen?

Ik houd mijn klein grut ( nu niet dat iemand ze wou hoor )

Tja mijn blog is geen geheim voor hen.

Nadat de oudste hem gelezen had, hoorde ik ze door de huiskamer schallen, hey Fje, “we mogen eindelijk eens een keer zelf koken vandaag, joehoeeeeeeee !”

Waarop de jongste zei:” doe jij maar ik krijg dat ventje hier niet van het toilet” (Sims)

En zo geschiedde, oudste maakte een heerlijke ovenschotel, weliswaar met een voortreffelijk kliekje spaghettisaus, bereid door ondergetekende, maar het was af.

Er werden paprika’s en courgettes geroosterd, lasagne bladeren gekookt, kaassaus gemaakt (hoe het echt moet, met bloem en heel de santabatik en niet zoals hun mama altijd doet, pakje van knorr )

Dit alles werd heel mooi gedrapeerd, afgewerkt met kerstomaatjes en gemalen kaas, ook weer niet op moeders wijze, die het in een ovenschotel kwakt.

Inl…..Alles wordt hier de laatste week gemaakt op basis van kaas, nadat de jongste 2 kg in plaats van 200 gr gemalen kaas ging shoppen bij de plaatselijke kaaswinkel.

Dus bij de laatste valt een adoptie nog te overwegen ;-)

Gisteren wederom, gehakt en prei gekruid met kerriepoeder, mooi bedekt met een laagje puree en een vleugje paneermeel streelde onze tong.

Of dat alles nog niet genoeg was, werden er om half acht nog pannenkoekjes gemaakt, geserveerd met overzoete gebakken appeltjes.

Met dank aan Flair, ik ga vandaag op haar verzoek weer ingrediëntjes shoppen en leg het receptje klaar.

Als ik ze nu nog leer om geen ruzie te maken, kan ik volgende week zorgeloos naar school…jep de oudste kruipt hier terug in de boeken… en de kinderen staan erop dat ik alleen met ‘A-tjes ‘ thuiskom, anders zwaait er wat lieten ze mij verstaan.

Ik ga mijn best doen, want vroeg in bed of geen tv vind ik niet erg…maar huisarrest mogen ze me echt niet aandoen… want het fobisch kieken ontdekte de voordeur!

 

 

 

fffff

 

Nog iets…punt 15.  Aan alle mama’s: geen zorgen maken dat gaat over…is en fase

                           in hun leven.
                           Aan alle vrouwen: geen zorgen maken is waarschijnlijk een perio-
                           de in hun leven en gaat misschien wel over…alleen zou ik er me   

                           vragen bij stellen hoe hij aan die slipjes van zijn zus komt…

                           Aan alle mannen : 'you kinky bastard' …leg wel de slipjes proper

                           terug.

 

 

 

10:10 Gepost door zuchtje in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-10-06

Leuke zondagochtend gesprekjes...

 

untitledloiu

 

Zit ik hier wel af te geven op al de mannen, maar Zucht word ook regelmatig met haar beide pootjes op de grond gezet hoor.

Vanmorgen Zucht de propere was aan het strijken en plooien, oudste huiswerk aan het maken, jongste helemaal verdiept in haar gameboy, de nieuwste Sims aan het uitpluizen, tof muziekske op de achtergrond.

Kortom een perfect gezinstafereeltje, echt schattig vertederend. Grote roze wolk situatie.

Oudste: mama welke bekende Vlaming vind jij echt niet te doen?

Zuchtje: goh efkes denken….doe maar Paul Jambers en Karl Huybregts.

Oudste: waarom?

Zuchtje: die zijn allebei rond de vijftig, gedragen zich als twintigers, hebben geen verstand en denken dat de wereld aan hun voeten ligt.

Oudste: en Jef Hoeybergs?

Zuchtje: oh neen hoor wil ik best met trouwen, die is zo zot als het achterste van en varken en heeft een huis in Frankrijk.

Jongste: (te ad rem) ja en die kan je tietjes liften….

Oudste: (onmiddellijk aanvullend) en je een schoon snoetje geven!

Dus een klein oproepje van Zucht…wie wil twee kleine lieve kindjes adopteren, heel vlot, te sociaal in omgang en behoorlijk zelfstandig….godzijdank want ze zullen vanavond zelf hun potje mogen koken ;-)

 

 

15:41 Gepost door zuchtje in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |